Het verhaal van Jullie

Een aantal jaar geleden kreeg ik allerlei klachten waar de dokters geen raad mee wisten. Ik werd steeds zieker. Ik kreeg uitvals- en verlammingsverschijnselen en het voelde alsof ik spinnenwebben in mijn gezicht had. Ook kreeg ik hartklachten en ademhalingsproblemen. Na jaren zoeken wat mij zo ziek maakte, bleek ik iih te hebben (bij de meeste mensen beter bekend als pseudo tumor cerebri. Het is een zeldzame hersenziekte die bij ongeveer 1 op de 100.000 mensen voorkomt. Door een teveel aan hersenvocht is de druk in mijn hoofd, om mijn brein heen te hoog. Die druk kan zorgen voor heftige symptomen. Ik ben tegenwoordig rolstoelafhankelijk en kan steeds minder.

Voor dit mij overkwam had ik een erg sociaal leven. Ik had altijd mensen over de vloer, mensen kwamen eten en ik was actief op sociale media. Maar ik ben steeds verder in een isolement geraakt. De laatste maanden ben ik nagenoeg volledig van mijn bed afhankelijk en heb ik veel steun van mijn man die voor mij zorgt.

Op een dag zag ik Zorgzaam010 voorbij komen op Facebook en ik maakte een profiel aan op hun website. Ik geloofde dat mensen hier 'verplicht' vrijwilligerswerk moesten doen voor bijvoorbeeld de participatiewet en ik had weinig zin in hulp van iemand die eigenlijk hier helemaal niet wilde zijn. Ik stond er een beetje erg sceptisch tegenover kun je wel zeggen.. Zo heb ik er 1 jaar lang een inactief profiel op gehad.

Een aantal weken geleden was ik mijn isolement zat. Ik zag weer een advertentie van Zorgzaam010. Ze hadden een of ander ontmoetings-evenement. Maar ik kon die dag niet. Die nacht zei ik tegen mijn man dat ik een hulpvraag op die site wilde zetten. We konden het toch proberen?

Vrij snel begonnen de reacties binnen te stromen, waaronder die van Michel. Hij had zo'n ontzettend leuk berichtje geschreven waarin hij vroeg om door zijn leeftijd (18) heen te prikken. Hij was vastbesloten om er voor mij te gaan zijn. En alweer was ik twijfelachtig.. Zo'n jonge gast is toch met hele andere dingen in het leven bezig? Hoe gaat hij nu begrip hebben voor iemand die zo ziek is? Desondanks gaf ik het een kans en we spraken af om kennis te maken.

Binnen twee dagen stond Michel bij ons op de stoep. We hadden gelijk zo'n leuke klik! Mijn hond is helemaal verliefd op hem. In plaats van waakzaam te zijn viel zij direct in slaap naast hem. Ondanks dat mijn man en ik een beetje socially awkward kunnen zijn, was daar nu geen sprake van. Het zo'n leuke sociale toffe gast! Het was net alsof hij al jaren bij ons kwam.

Vanaf dat moment is hij ongeveer wekelijks bij ons geweest. We kijken een serietje of we maken wat tosti's. Feit is, Michel wilt hier niets voor terug. Hij vindt dat vrijwilligerswerk ook echt vrijwilligerswerk moet zijn. Hij wilt geen reiskostenvergoeding van mij aannemen, hij wilt geen vergoeding voor zijn moeite of tijd. Hij wilt er gewoon zijn voor zijn medemens, omdat hij iets wilt doen voor een ander. Ik vind dat zo onwijs mooi aan hem.

Vandaag was het zulk mooi weer dat Michel vroeg of ik mee ging naar het park. "Jullie kom! We moeten naar buiten. Het is zulk lekker weer!" Ik zei 'Je bent gek!'. Ergens denk ik dat niemand met mijn rolstoel kan lopen; dat het te zwaar is, ik te dik ben, het onmogelijk is. Hij zei dat het onzin is. Hij bleef aandringen en ik bleef smoesjes bedenken. Maar Michel gaf niet op en stond binnen een kwartier opeens voor mijn deur. Dat enthousiasme vond ik zo grappig dat ik ook (bijna) binnen dat kwartier beneden was. Daar stond die dan te stuiteren in de woonkamer, helemaal enthousiast dat we naar het park gingen. De hond meegenomen en daar gingen we..

We hebben wel 2 uur door het park in de zon gewandeld samen met mijn hondje Roxy. We kunnen gek genoeg zo goed met elkaar praten over van alles. Er vallen geen gekke of ongemakkelijke stiltes. We kunnen het erg goed vinden met elkaar en ik voel me fijn in zijn gezelschap. Gelukkig heb ik ook het gevoel dat ik ook iets voor hem kan betekenen door naar hem te luisteren en met hem te praten en hem wat op te vrolijken met oeroude rap. :) Thuis gekomen hebben we samen wat gegeten en gedronken en voor hij wegging heb ik hem een chocolade paashaasje gegeven. Het siert hem zo dat hij daar dan oprecht blij mee is! We hebben gewoon een super leuke dag gehad! Na lange tijd extreem ziek te zijn geweest kan ik voor het eerst weer echt zeggen dat vandaag een goede dag was.