Op een meditatieavond twee jaar geleden kwam ik Cor tegen van Intorno, die de oude zeesleepboot de Fighter renoveert en als podium verhuurt. We behouden samen een stukje maritieme historie, want de Fighter heeft als reddingsschip in 1987 bij de ramp bij Zeebrugge dertig mensen gered. 

De fighter is 42 meter lang, 4,5 meter diep en 10 meter breed en de motor doet het niet meer. Het zusterschip die Boxer heette is gesloopt, dus het is extra speciaal dat de Fighter als podium nog een tweede leven krijgt. Er wordt opera opgevoerd, theatergezelschappen treden er op en het biedt mooi vrijwilligerswerk voor mensen zoals ik. 

Twee dagen per week werken we met ongeveer zes mensen aan het onderhoud van de boot. Zelf ben ik onderhoudsmonteur en lasser geweest, maar je mag ook twee linkerhanden hebben! Er is niet veel geld, maar ik vind het leuk om van niets iets te maken. We hebben een brander, een lasapparaat en een boormachine: daar moet alles mee gebeuren. Ik speel vaak MacGyver, haha.

Ik doe dit omdat ik me niet wil vervelen tijdens mijn pensioen. Vanaf Amsterdam ben ik naar Rotterdam verkast, dus het is mooi om sociale contacten te leggen in mijn nieuwe omgeving. Daarnaast vind ik het belangrijk om maatschappelijk betrokken te zijn. Mijn filosofie is: Leef je leven niet voor jezelf. Vrijwilligerswerk is nobel werk en ik krijg er zoveel arbeidsvreugde voor terug. We zoeken altijd mensen die mee willen helpen, dus kom vooral langs als je dagbesteding zoekt of bijvoorbeeld in de ziektewet zit. 

Voor corona kwamen er ook regelmatig vluchtelingen bij ons helpen. Zij mogen niet werken, maar wel bij ons vrijwilligerswerk doen. Dan merk je dat mensen weer kunnen lachen, grappen maken. Er is humor ondanks alle ellende. Op mijn beurt kan ik die gasten beter begrijpen. We praten met handen en voeten en lachen heel veel. Dan is iemand niet meer een vluchteling; we zijn hetzelfde. Dat vind ik ook een plus aan het werken op de Fighter.

Fotografie door Eveline Gerritsen
Tekst geschreven door Evita Lammes