Als gastvrouw bij het Daniel den Hoed familiehuis ontvang ik mensen die voor kanker behandeld worden en hun familie. Er is veel huishoudelijk werk, vooral nu we alles extra vaak ontsmetten, maar een gesprek gaat altijd voor. Het belangrijkste is dat mensen hun verhaal kwijt kunnen als ze dit willen. In het begin dacht ik: misschien kan ik dit niet. Mijn oud-collega’s zeiden vaak dat ik me dingen te veel aantrok, maar ik heb ermee om leren gaan. Het is juist heel veel fijn om er voor mensen te kunnen zijn!

Voordat ik begon als vrijwilliger, was ik al heel lang aan het solliciteren, maar het lukte maar niet. Omdat ik graag wat invulling wilde geven aan mijn leven, ben ik langsgegaan bij de vrijwilligersbalie in de centrale Bibliotheek. Daar zag ik iets staan over het familiehuis staan en zo heb ik contact gezocht.

Tegelijkertijd ben ik begonnen als vrijwilliger in de Centrale Bibliotheek. De functies zijn goed met elkaar te combineren en ik geniet van de afwisseling. In de bibliotheek zie ik bijvoorbeeld toe dat de afdelingen niet te druk worden. Het is ook een soort gastvrouw-functie. Ik heb altijd in de dienstverlening gewerkt op het postkantoor en hoewel dat meer zakelijk was, zit het mensen helpen er altijd al in. 

Corona
Natuurlijk is er bij het familiehuis ook veel veranderd met betrekking tot corona. Bij binnenkomst doen we een gezondheidscheck, men tekent de contactenlijst en de gasten mogen maar één bezoeker ontvangen. Iedereen draagt mondkapjes en we ontsmetten drie keer op een dag alle deurknoppen en andere contactoppervlakken. We hebben te maken met kwetsbare mensen, dus we zijn extra voorzichtig.  

Wat ook lastig is, is dat er een redelijke groep vrijwilligers ook niet meer kan komen. Zeker omdat we gaan verhuizen naar een grotere locatie aan de Coolhaven. We gaan van 12 naar 30 kamers en hebben straks wel zes verdiepingen. Gelukkig zijn er al een hoop nieuwe vrijwilligers die we kunnen inwerken. We zijn heel blij met het nieuwe huis, zeker omdat we geen subsidie krijgen. We zijn in alles afhankelijk van giften. 

Iets wat mij elke keer weer raakt, is als de familie van iemand die overleden is ons een schenking geeft. Ze zijn ons zo dankbaar dat ze bij ons hebben kunnen logeren dat ze ons willen steunen. Bij de begrafenis vragen ze dan geen bloemen te kopen, maar een donatie te doen. Die dankbaarheid blijft heel bijzonder.” 

Fotografie door Eveline Gerritsen 
Tekst geschreven door Evita Lammes