Patricia sluit vriendschap
Vier jaar geleden hielp ik een oudere man bij de supermarkt met zijn boodschappen. Daar werd hij zo blij van, dat ik dacht: ik zou meer voor een ander moeten doen.
Ik was net klaar met mijn studie en werkte nog niet fulltime, dus ik had er wel de tijd voor. Zo kwam ik op Zorgzaam010 terecht en zag dat er echt van alles te doen was. Uiteindelijk legde ik contact met een vrouw van 25 die een maatje zocht om mee te zwemmen. Het leek me mooi om echt één op één iemand te helpen.
Ik dacht dat ik even ging helpen, maar het werd een vriendschap
Voordat ik haar zou helpen met zwemmen, hebben we eerst een aantal keer afgesproken om elkaar te leren kennen. Dit vonden we allebei zo leuk, dat we dit zijn blijven doen in plaats van het helpen met omkleden voor het zwemmen. Eerst dacht ik dat ik even iemand ging helpen en dan weer naar huis ging, maar het is echt uitgegroeid tot een vriendschap. We hebben een bijzondere band, een beetje zoals in de film Intouchables!
Mijn maatje zit zelf in een rolstoel, heeft een eigen appartement maar woont onder begeleiding. Hierdoor krijgt ze niet veel bezoek en komt ze niet veel de deur uit. Eén keer per week gaan we nu samen iets eten of drinken, naar het theater of de bioscoop. Met de verscherpte Coronamaatregelen wandelen we bijvoorbeeld een rondje in de stad.
Dan kijk ik opzij en denk ik: dit is zo mooi
Een bijzondere herinnering is de keer dat we samen naar Disney on Ice zijn geweest. Mijn maatje is echt is superfan van Disney, heeft alle DVD’s en kent alle liedjes uit haar hoofd. Met de rolstoel mochten we vooraan zitten en ze schreeuwde de hele voorstelling keihard mee. Dan kijk ik opzij en denk ik: dit is zo mooi.
Dit vrijwilligerswerk, of eigenlijk deze vriendschap, geeft een heel ander perspectief op mijn leven. Veel mensen om me heen zijn op zoek naar een stukje betekenis geven en iets kunnen achterlaten. Het valt me op dat daar vaak veel te groots over wordt gedacht, terwijl je met zoiets kleins als vrijwilligerswerk een grote impact op de ander en je eigen leven kunt hebben. Daar zouden mensen zich wel iets meer bewust van mogen zijn.
Fotografie door Eveline Gerritsen
Tekst geschreven door Evita Lammes
Marianne helpt patiënten
Als gastvrouw bij het Daniel den Hoed familiehuis ontvang ik mensen die voor kanker behandeld worden en hun familie. Er is veel huishoudelijk werk, vooral nu we alles extra vaak ontsmetten, maar een gesprek gaat altijd voor. Het belangrijkste is dat mensen hun verhaal kwijt kunnen als ze dit willen. In het begin dacht ik: misschien kan ik dit niet. Mijn oud-collega’s zeiden vaak dat ik me dingen te veel aantrok, maar ik heb ermee om leren gaan. Het is juist heel veel fijn om er voor mensen te kunnen zijn!
Lees het verhaal