Lange tijd was Ruud, gepensioneerd architect/stedenbouwkundige, een van de open oren van de Luisterlijn, die dag en nacht klaarstaat voor mensen die de behoefte hebben om anoniem hun verhaal kwijt te kunnen. Zo heeft hij zijn hele leven wel iets aan vrijwilligerswerk gedaan. Dat diende zich gewoon aan. Soms voor even, soms voor langere tijd. Tegenwoordig is hij vooral mentor van een aantal mensen die de regie over hun leven hebben verloren. Door de rechter benoemd staat hij de ‘verdwaalde mensen’ bij in wat ze nodig hebben aan zorg en andere zaken. Dat kunnen best heikele kwesties zijn waarbij hij het wrang vindt dat hij even oud of ouder is dan zijn cliënten maar zelf nog van alles kan.

Ruud wordt begeleid door Mentorschap Nederland, afdeling Rotterdam en moet daar ook verantwoording afleggen voor de soms rigoureuze maatregelen die hij moet nemen. Dat mentorschap vindt hij intrigerend, maar niet altijd even leuk. ‘Het moet klikken tussen jou en de cliënt en soms moet je ingrijpende beslissingen nemen’. Wel doet het hem altijd goed om te ervaren hoe blij iemand kan zijn als je op bezoek komt. Dat schept een al dan niet fragiele vertrouwensband die kostbaar is. Hoeveel tijd Ruud besteedt aan zijn vrijwilligerswerk vindt hij moeilijk in te schatten. Soms is hij er een paar dagen achter elkaar mee in de weer, er zijn ook kalmere periodes maar dan is hij er met zijn hoofd toch nog vaak mee bezig